Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

De deur ging open en een aardig dienstmeisje, met het kleine witte mutsje coquet op het donkere kroeshaar, keek verwonderd en ondeugend lachend naar de beide zwartgekleede dorpsmenschen, met hun hooge zijden pet boven het gladgeschoren gezicht.

— Is m'nheer d'n inzejeur thuis? vroeg Hent.

— Nee m'nheer komt eerst om twaalf uur thuis; maar kan ik de boodschap soms ook doen ?

Hent lachte medelijdend — Nèèje m'n djernje da' kunde gij nie!

Afijn dan zü-ve um 'n uur of twaölf mar wer is komme heure!

Maar nu kwam er, wild, een jongen van achter uit de gang rennen, duwde de meid een eind de stoep op en sprong tusschen Hent en Heintje door op het grintpad:

— Hè Marie kijk is, wat hebben die menschen daar een rare bokkenwagen!

— Nee jongeheer da's gêên bokkenwage! zei Hent met een vriendelijke stem : Da's zooveul as 'n nij soort

hondewage ! Maar je mot oppasse, as da' je d'r niet

te dich' nevenop loopt, want 't is 'n kwaod soort hond' die t'r onderzitte!

Ze haalden nu den wagen dichterbij en zetten hem opzij van het huis.

Hent gaf Heintje een heimelijken wenk en dan boog hij zich voorover en stak de hand door de opening bij de bankjes, en deed net, alsof hij iets aan het tuig van de honden verschikte.

— Koest Bruno! — Nou kun-de is'n ureke uit-

Sluiten