Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de gekregen sigaar uit zijn jaszak en gooide ze ver weg, de helling af:

— Veuruit 'r mee! 'k Hé van ou gin segaore

noodig, die kan 'k eiges wè' koope!— Hij tikte nijdig met de vingertoppen op zijn voorhoofd:

— Hiér, daor mankiert 't 'm, hij mè' z'n viezelepee! —

Op twéé wiele Laot hum d'r mar op gaon zitte,

dan zal-tie is kijke hoe gauw dat ie de been' in de

högte stêkt! 'k Doch ers dat ie me d'r tussche wou

hebbe! mar dan zouw-tie 't toch nie op 'n plaotje

gedrukt hebbe!

— 't Is toch haors niet te geleuve, dat 'r zukke stomme

minschen op de wereld zijn; en da' nog wel in

de stad!

Hij lachte hoonend en dan verviel hij plotseling in een versuft stilzwijgen en ze trapten verder, met moede, pijnlijke beenen. —

Boven hen trok de lucht samen tot zwarte wolken en 't zonnige landschap van 's morgens lag nu in nare, grijze eentonigheid om hen heen.

Koude windvlagen joegen hun om de ooren en zweepten de takken van de boomen heen en weer. Ze waren nu den dijk weer afgegaan en zagen den langen grijzen weg vóór zich, eenzaam, midden door de weiden, zonder huis of mensch. De pijn inde beenen voelden ze nu niet meer en ze reden voort, met werktuigelijk neerduwen van de trappers, telkens wanneer ze ze voelden opkomen onder hun voeten.

Maar al zwarter werden de wolken en het water lag donker-blinkend in de sloten. Vóór zich zagen ze, hoe de

Sluiten