Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

waren haar de schillen van de oogen weggevallen. Nu wist zij, wie zij voor zich had. Zij was het, van wie Carmen Sylva in haar Leiden's Erdengang zoo schoon verhaald had: Moeder Geduld!

„Moeder geduld!" riep zij in verrukking uit, „gij hier?"

Lilia greep hare zegenende hand en omklemde ze, alsof zij die nooit weer los zou laten.

„Vraagt gij nu nog, waartoe ik toef in uw hoogdal?" klonk het vertrouwelijk van de lippen der moeder. „Mijn „kind, allerwege zoek ik van liefde kloppende harten bij „helpende handen. Tot hen zend ik mijne engelen om „hun zelfs en anderen wil. Zoo wordt 't zwaarste met „geduld gedragen."

Sedert dit gesprek op den Schatzalp had de oude heer zijn invloed op Lilia verloren. Ja! voor velen was zij een echte dochter, een waardige engel van Moeder Geduld.

III.

De Fancy-Fair.

De hooge bezoekster was naar haar te huis in 't gebergte teruggekeerd. Bij haar komst ruischten de boomen haar een welluidend welkom toe, openden de bloemen zich, liefelijk geurend, streek het meer langs den oever door de nymphen zachtkens daartegen omhoog geschoven, als om den zoom van haar kleed te kussen en

Sluiten