Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de wegtrekkende wolken van het Davoser-lijden. Dit nemen wij er van als ons Symbool, aan de Studenten het zwaard en de vijl latend. Wij drieën weten dan wat de krans om dien transparant beduidt. Geeft gij u over ? Zeg ja of neen, ik verlang geen woord meer."

Lilia boog het bevallige kopje alleronderdanigst ten teeken dat de voorwaarde aangenomen was.

Zoo ging het drietal in opgewekte stemming berg af naar den dalweg. Lilia had hare vriendin in dagen zoo monter niet gezien. De wandeling beantwoordde aan de verwachting en de Veltlinerwijn verhoogde de stemming. Martha had zichzelf overtroffen. Van vermoeienis zocht zij reeds 's avonds vroeg hare kamer op, in de hoop eens heerlijk te zullen slapen. Maar toen zij alleen was, zette zij zich zoo moeielijk heen over haar verborgen leed. Bovendien werd zij dien nacht door hoestbuien geplaagd, die niettemin hare gedachten een weinig afleidden. Zij troostte zich er mede dat de hoest wat losser was dan in den laatsten tijd. Eerst tegen den ochtend viel zij in een verkwikkenden slaap.

De zon was reeds over de bergen toen zij ontwaakte. Daar de meeste gasten reeds ontbeten hadden en met de versiering van de eetzaal voor den Kerstavond een begin moest gemaakt worden, werd haar door het kamermeisje, hetwelk den „Ofen" reeds „geheiszt" had, het ontbijt boven gebracht.

Juist had zij haar toilet gemaakt, nog al tevreden over haar uitzicht, toen Lilia tikte en na een vriendelijk „herein" binnen kwam, met den opgewekten groet: „Goeden morgen, langslaapster!" die echter slechts tamelijk opgewekt beantwoord werd.

Sluiten