Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

maar anders was opgevoed en maar niet in die ongelukkige dienst was gegaan, maar toch, ook dan zouden ze toch niet bij elkaar hebben gepast.

Ze hield er een theorie op na dat menschen, die zoo heel niet op elkaar leken, niet samen mochten trouwen. Bij dieren werd er zoo gelet op 't ras, waarom bij menschen niet? Blond bij blond, bruin bij bruin.

Hij lachte haar altijd uit om haar theorieën.

„Waarom ben je toch niet gewoon?" vroeg hij dan, „zooals andere meisjes, andere meisjes spreken nooit

over zulke dingen."

Ja, waarom was zij niet gewoon, hoe wist zij dat nu ? Ze wou dat ze gewoon was, als 't dan zoo zalig was om gewoon te zijn.

Ze pluist een stofje van zijn jas.

„Zanik niet" zegt hij, met een driftige armbeweging. Zoo was 't nu altijd. Waarom gromde hij toch eeuwig op haar? Soms zagen ze elkaar in veertien dagen niet en als ze dan eens een paar uur samen waren was 't

dat ellendige gegrom.

Ze kon er niet tegen. Ze had wel gemerkt dat andere mannen ook zoo tegen hun vrouwen gromden, maar wat hadden ze daar toch aan? Ze kon er niet tegen. Haar zenuwen zijn er te fijn voor.

Als hij een amourette had gehad met een ander meisje, of gespeeld had, of desnoods gedronken. Dat had ze kunnen begrijpen, en dan ook begrijpende kunnen vergeven; dat was dan ten minste nog kwaad doen met een doel. Maar dit, dit doellooze grommen, 't

maakte haar wee en ziek.

Ze lag soms nachten achtereen te schreien, als ze

Sluiten