Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

kakelbonte der kleuren, het glanzende verguldsel en de schitterende, valsche edelgesteenten.

Wat hij nooit bemerkt had temidden der menschenmassa, die gewoonlijk de kerk vult — wat het gezang en orgelspel, de onbegrepen symbolieke handelingen van den priester hem nooit hadden doen gevoelen, dat gevoelde hij thans, nu die priester weg, al die glans afwezig was en gezang en spel waren vervangen door de indrukwekkende stilte van den nacht.

„God is groot, en de mensch is tot groote daden geroepen," ziedaar ongeveer de totaalindruk dien hij gevoelde.

Meer dan iets anders gaf het gebouw op dit oogenblik vorm aan deze gedachte, en hij bleef onbewegelijk staan, ziende naar de afwisselende grootsche lichteffecten der maan, die herhaaldelijk door wolken werd verdonkerd.

In het midden, tusschen het altaar en de plaats waar hij zich bevond, stond een monument, dat een der heeren van het kasteel en diens vrouw, de stichters der kerk, vporstelde. De beelden lagen in levensgrootte op een steenen bed, de hoofden iets verhoogd en de saam gevouwen handen ten hemel geheven.

Zie, het leek bij het flikkerende Godslicht telkens, als werden die opgeheven handen dreigend bewogen, want de maan ging langer en langer schuil, en ten laatste was het roode weifelende licht aan het altaar het eenige zichtbare in de geheele ruimte.

Hoe lang hij zoo gestaan had wist hij niet, maar ontwakend als uit .een droom, voelt zijne hand een hard voorwerp op zijne borst: een breekbeitel en eene nijptang. En terwijl hij die gereedschappen ter hand neemt,

Sluiten