Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Hanspeerke, doe vergüljs*) kwaod mit good, doe höbs ós als ins duksa) mit ein en anger gehólpe, noe kóm ich dich vraoge ös te redde, angers gaon veer gans te gronj. Miene mins leut de kop hange en duit niks meer, mer mien schööp 3) van kinjer kómmen aan de bedelkorf. Doe bös mien insigste haop, help ós!"

Zij nam plaats op den aangewezen stoel, en met haar kind op zijn knie vroeg Hanspeerke naar een en ander. Het bleek hem dat de rente der hypotheek op een paar stukken bouwland evenmin betaald was als de pacht, en dat met verkoop was gedreigd.

„Mit tweehongerd gulje zeen veer gered en ich haop ze dich eerlik truk te géve, zoo gauw es veer ei paar gooi jaore höbben; en ins4) zal ós et ongeluk toch ouch waal mit rust gaon laote."

Zou hij het mogen doen?

Hij had ongeveer die som gereed liggen, gedeeltelijk echter voor door hemzelf verschuldigde rente, en zou dus zelf schuld moeten maken of haar aan het ongeluk

prijs geven.

Een oogenblik dacht hij na.

Zijne stilte werd door haar verkeerd begrepen.

„Jao, doe höbs geliek, veer verdeene dien hulp neet. Mie vader hèèt dich lilk oetgestreke5), en ich ouch. Miene mins hèèt dich de voot dwèèrs gezat6), en hêè past neet altied good op wie et mot7) — mer,

1) Gij vergeldt.

2) Dikwijls.

3) Schapen.

4) Éénmaal.

5) Heeft je leelijk behandeld.

6) Mijn man heeft jou den voet dwars gezet.

7) Zooals het moest.

Sluiten