Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

met zijn portret, het „welfenpaardje", waaraan hare politieke geestverwanten elkander herkennen: een oudhannoversch muntje, zóó uitgeslagen dat alleen het nationale paardje, in een ring, overbleef. Zij had onlangs een klein landgoed gekocht nabij Brunswijk, in de hoop nog te zullen beleven dat de zoon van den hertog van Cumberland de volle waardigheid van zijne voorouders aanvaarden zou en zij dan hare laatste jaren weer onder de regeering van een vorst uit den alouden Welfenstam zou wonen. Zij was vast overtuigd dat, als het daartoe kwam, een aantal hannoversche famihen haar voorbeeld zou weffschen te volgen, en was blijkbaar voldaan over haar aankoop in het Brunswijksche, eer daar allicht om die reden de landprijzen rijzen.

Van Frau Yrma vergde zij heel weinig diensten en nog minder gezelligheid. De twee dames behandelden elkander beleefd, maar gingen overigens elk haars weegs.

Natuurlijk prikkelde dit de algemeene badgasten-nieuwsgierigheid en weldra had deze het volgende ontdekt.

Frau Yrma was reeds sinds verscheiden jaren weduwe. Indien zij, in al haar doen en laten, groote energie betoonde, dan hing dit zonder twijfel samen met een levensloop, waarin zij, door den drang der omstandigheden, die eigenschap voortdurend geoefend had.

Op haar achttiende jaar wees geworden, was zij, geheel haren eigen wil volgend, getrouwd met een jong handelsman, Otto Schulze, die meende goede vooruitzichten in Amerika te hebben. Zij hadden aanvankelijk in New-York een gelukkigen tijd doorleefd; maar daarna kregen zij op allerhande wijzen tegenspoed, waaronder haars mans niet zeer sterke gezondheid te gronde ging.

Sluiten