Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

ven letters — de naam „Johann Heinrich "W eisse stond, reikte dat, met den bouquet, aan Frau Y rmen-

trud over en zei:

„Ik geloof dat het zóó de bedoeling van den zender was."

Frau Yrmentrud keek hem één oogenblik verbaasd

en vragend aan; daarop zei zij:

„Heel aardig van Meneer Weisse, uw zondagstatel

zoo geurig te decoreeren!"

„Voor mijn tafel zou hij stellig zijn mooiste rozen niet afplukken, als er.... nu ja, als er niet iemand aanzat, wie hij graag.... een attentie bewijzen wou. Mijn arme vriend heeft het ongeluk weduwnaar zijn."

Allen keken naar Frau Yrmentrud en Frau Yrmentrud zelve keek boos.

De waard zakte af. Toen beproefde zij een gesprek over iets anders in te leiden en een paar van de tafelgenooten waren zoo humaan, haar te helpen. Doch de ongelukkige rozen, die vlak voor haar stonden en die noch zij, noch iemand anders wou verzetten, herinnerden hen allen, den geheelen maaltijd door, aan dat, wat

zij hun uit het hoofd wou praten.

Een spanning als die hier thans heerschte, had ik in deze ongedwongen omgeving nog niet bijgewoond, 't Was alsof de rozegeur de heele atmosfeer zwoel en drukkend maakte.

Na afloop van de tafel werd de vaas, op aanwijzing van den huisheer door een der dienstmeisjes naar Frau Yrma's kamer gebracht. Deze echter volgde haar op de hielen, haalde het vereerende geschenk terug en

Sluiten