Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

man het recht niet geven, te vertellen dat ik hem over de Weisse's uitgehoord had. Dus spraken wij over andere menschen en dingen, die ik met genoegen terugzag? en hij beloonde mijn belangstelling in zijne dorpsaangelegenheden eerst door een heel couplet van het jagerlied uit den Freischütz te blazen en voorts door mij met de grootst mogelijke zorg van den bok af te helpen.

De eerste figuur, die ik op het kleine marktplein, voor het posthuis, in het oog kreeg, was de Cantor zelf.

Na afloop van de school genoot hij blijkbaar de nu vrij warm geworden lucht.

In een zomerachtig opengeslagen jasje, met een pet op en een pak boeken onder den arm, stond hij naar de vorderingen van een duivennest te kijken, in afwachting dat hij zijne dagelijksche courant en eventueele brieven mee kon krijgen.

Hij herkende mij dadelijk, haastte zich mij te komen begroeten, en verzekerde dat zijne vrouw met deze verrassing zeer in haar schik zou zijn.

Wij sloegen eene kromme dwarsstraat in, met heel leelijke huizen en muren, maar mooi gemaakt door de bloeiende vruchtboomen, wier takken over en tusschen alles heen hingen.

Binnen weinige minuten opende hij eene deur en verzocht mij zijne woning binnen te komen.

Eerst ging het door een onderhuis, waarvan de steenen vloer en lage zoldering aan eene boerderij herinnerden; vandaar uit klom men langs een open houten trap naar eenen bel-etage, waar vijf in elkaar loopende kamers

Sluiten