Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

slotte, vermoedelijk ter mijner eer, eierkoeken met pruimenmoes.

Onderwijl was hoofdzakelijk de heer des huizes aan het woord.

Hij deelde allerlei bijzonderheden omtrent zijne naaste omgeving mee en ik had er plezier in, hem aan den gang te houden.

Hij woonde aan de achterzijde van het schoolgebouw,

omdat hij tweede onderwijzer was; maar daarentegen had hij het bestgelegene stuk tuin, waaruit de beteekenisvolle rozen afkomstig geweest waren. Toen ik de planken van den vloer bewonderde, dubbel zoo breed als men ze bij ons nooit te zien krijgt, expliceerde hij mij den bouwtrant dezer contreien: evenals de leefwijs der bewoners, nog zooveel mogelijk direct met de na- *

tuurproducten samenhangend.

„Wij zijn één met onzen grond en met onze bosschen en met ons klimaat, 't Is merkwaardig, zooals hier de lui alle bouwmateriaal, dat van buitenaf komt, een beetje wantrouwen, alsof het niet tegen de Harztemperatuur bestand zou zijn. 't Kan hier spoken in het hartje van den winter!"

Nu vertelde ik hem mijn gesprek met den postillon en vroeg, in hoever hij dacht dat deze werkelijk aan den Walpurgisnacht geloofde.

„ t Kan best zijn, meende hij, „dat de hevige storm van dezen eersten Meinacht dat bijgeloof weer wat heeft opgewarmd. Het sluimert altijd en velen vinden het voorzichtig, zich op dat punt maar niet al te boud uit te laten."

„En dat andere verhaal?"

Sluiten