Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Haar blik deed, bij die woorden, de ronde door haar woonkamer, alsof zij den mijne wou aanmoedigen, dat ook te doen.

De kleinheid van de ramen werd goed gemaakt door de bescheidenheid van de gordijnen, die niet meer dan een minimum van licht en vroolijkheid wegnamen. Wat netheid aanging, kon alles dat licht velen. Aan een der vensters had zij, op een kleine verhooging, met leunstoel en werktafeltje, haar huismoederlijk hoekje ingericht en daarboven hing haar persoonlijke portrettenschat. Y erder droeg alles den stempel van te zijn gebleven zooals zij het gevonden had: de bruine porseleinen kachel, de mahoniehouten canapé gekroond door een horizontaal opgehangen spiegel; de ovale tafel op drievoudigen poot; haar mans schrijfbureau met bijbehoorende reliquiën en rariteiten.

En zij zelve, die dit zonder twijfel grootendeels met eigen handen schoon hield en nu deze kleinburgerlijke huiselijkheid dirigeerde, zooals weleer de uiteenloopende eigenaardigheden van het bad-gezelschap, — zij was in geenen deele achteruit gegaan en vooruit zelfs in zóóver, als er iets veel zachters in haar gekomen was.

„Naar ik hoop,' zei zij, „is u van den beginne af aan overtuigd geweest, dat, als ik besloot Frau YVeisse te worden, ik het met hart en ziel zou wezen en al de consequenties van de positie op mij nemen."

Zeker, dat was ik, en daarom was het mij zoo'n vreugd, te zien dat ik mij niet vergist had.

Op de vraag hoe het met haar zoon. haar eigen Herman ging, antwoordde zij, ook in dit opzicht tevreden

Sluiten