Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gevoel van onuitsprekelijke beklemdheid, van namelooze angst, en kalmte voor haar rusteloos bloed te zoeken in de eenvoudige vroomheid van Pergolese's Stabat Mater.

pa-ra - di-siglo

De zin werd plotseling afgebroken en de tabouret van de piano weggeschoven. In mijne verbeelding zag ik haar toen, rechtop met van koorts gloeiende oogen het hoofd wenden als om te luisteren, de vingers tegen de slapen drukkend om het hevige kloppen te beletten en dan op eens met eene wanhopige beweging het hoofd tusschen beide handen klemmen de hersens bijkans te zamen persend als wilde ze daardoor de laatste vonk van zelfbewustzijn met geweld tegen houden. Ik hoorde

haar een paar maal zenuwachtig op en neer gaan

en toen weer terug naar de piano:

Quan-do cor - pus mo - ri - c - tur.

Emma, zoo was haar naam, was een anemisch schepseltje, klein en uitgeteerd; ach, ze kon er soms zoo bleek en betrokken uitzien en ze studeerde zoo hard met haar ingevallen borst! Op elegance maakte ze wel geen aanspraak in haar recht en slecht genaaid, wit en zwart geruit kleedje .... en erg hoekig was het figuurtje: zonder middel hoegenaamd, schouders en heupen van bijna dezelfde breedte. Het gezicht was beenig, vaal van tint en omgeven door licht bruine vlechten. Een paar grijs-blauwe oogen met zware don-

Sluiten