Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

'n Laatste groet.

DOOR

M. DE VRIES.

Even raakten zijn dorre knokkels haar aan, slechts een korte worsteling en met een zegevierende grijns bleef hij overwinnaar. Wel mocht hij grijnzen, de grootmachtige heerscher! één tocht van zijn killen adem, en daar ligt het zielloos overblijfsel van hetgeen een paar dagen geleden nog ons aller lieveling, ons vroolijk „Prulletje" was! Schier bedolven onder haar zusjes, de witte bloemen, bleef slechts het engelreine gelaat zichtbaar!

Een zonnestraal valt erop! Een zonnestraal, o zonnekindje! nog na uw dood! hoe wist die u te bereiken?

Straks was het, eenigen tijd nadat men uw moeder bewusteloos had weggedragen en ook nadat uw vader, in stomme smart, het reeds grijzend hoofd voor een wijle naast u op het kussen had laten zinken, toen kwam hij binnen, uw jongste broer, „stil als een muisje" zoudt ge gezegd hebben met uw verleidelijk lachje. Ja! stil onhoorbaar bijna trad hij nader en men zou er hem niet in hebben herkend, den levendigen echt jongensachtigen knaap.

Zijn eerste groote smart was over hem gekomen, geen

Sluiten