Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

uit te gieten, deze midden op tafel te zetten en van een kopje met een oor te voorzien; dan kon elk maar daaruit nemen naar welgevallen. Zoo gezegd, zoo gedaan. De maatregel was practisch en werd vooral toegejuicht door de korporaals. Deze zorgden van nu af zelf wel dat ze het noodige kregen. Op de andere leden van het gezelschap hield Minders een oogje, en vooral op de dames, wier kopje hij telkens met zooveel gratie vulde, dat zelfs de afschaffingsgezinde juffer zich verplicht zag, af en toe er eens van te nippen. Ook de bruidegom werd door Minders niet vergeten.

()nderwijl begonnen ook de spraakorganen los te raken. Tusschen het eten en drinken door werd dan eens door dezen, dan door genen, iets ten beste gegeven, dat telkens met donderend applaus begroet werd. Een der korporaals droeg het bekende gedicht voor:

„Wat ziet die schildwacht droef en bleek!" —

welk vers ieder jaar zeker door negentig percent van al de miliciens, die onder de wapens komen, wordt over geschreven, en dat sommige leden van het gezelschap, die wat veel gedronken hadden, de tranen in de oogen bracht. De afschaffingsgezinde juffer begon gaandeweg meer haren tegenzin tegen het Schiedammer vocht te verliezen. Haar „kameraadje" kwam er toe, om, alle schuchterheid op zijde zettende, een liedje te willen zingen, dat door de meest luidklinkende teekenen van goedkeuring werd gevolgd. De korporaals naast Minders werden hoe langer hoe meer vertrouwelijk met hunne buurmeisjes, hun collega's met de jenever; zoo vond elk zijn genoegen en liep de avond uiterst gezellig voorbij.

Sluiten