Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Kiske gaf nog geen antwoord. Hij deed een paar passen vooruit en greep langs zijn tegenstander henen naar den arm zijner vrouw.

„Wat?" zeide de rooie, — „kromme hond! begin je praatjes te krijgen? Raak ze nog eens aan, en ik sla je de hersens in!" En meteen greep hij naar de tiesch en hief ze dreigend omhoog.

Maar op dat zelfde oogenblik liet Kiske den arm zijner vrouw los, en onder het uiten van eene kreet, als van een wild dier greep hij met beide handen zijn vijand bij de keel.

Er ontstond eene worsteling.

Minders had boven Kiske zijne grootte en meerdere kracht vooruit, maar hij was beneveld door den wijn, terwijl Kiske's krachten door zijne woede verdubbeld waren. Kiske wierp zijn vijand achterover op de vloer.

Maar tegelijktertijd klonk een schot. Krom-Kiske kreunde, rochelde even en gleed op zij. Er vloeide bloed door de plooien van zijn mouwvest. De kogel had hem midden in de borst getroffen.

Zijne vrouw, die al dien tijd als verslagen in eene hoek had gestaan herkreeg hare bezinning, toen zij hem daar zag liggen. Zij liep naar buiten en riep om hulp. Toevallig was er eene militaire patrouille in de nabijheid.

De manschappen traden binnen, en beurden Kiske voorzichtig op en legden hem op de kanapé.

Eenige oogenblikken daarna kwam de dokter met een paar soldaten, die Kiske naar het hospitaal voerden. Hij kreunde zwaar en teekende zijn weg door zijn bloed dat in kleine droppels langs het zeildoek van de brancard vloeide.

Sluiten