Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eens flink in de oogen gezien, haar gekust, en met zijn ernstige stem gezegd:

„Dat zullen wij hem wel leveren, moedertje!"

En zij hadden „het hem geleverd". Rob werd nihilist, eerst had het hem wel eens gehinderd, maar al spoedig had hij ontdekt, dat de mede-nihilisten in heel veel opzichten de kranige corpsleden de loef konden afsteken, en hij had een paar vrienden gekregen, die evenals hij flink konden en — moesten werken; zij hadden een alleraardigst clubje met elkaar, dat in den vrijen tijd tenniste, 's winters comedie speelde en danste met „zusjes" en Rob voelde zich opgewekt en gelukkig. Zijn vrienden kwamen graag bij hem aan huis's avonds, en gewoonlijk zaten zij dan in de kleine, eenvoudige maar zoo in-gezellige huiskamer te werken en te praten, en allen zonder onderscheid hadden bij zich zelf de opmerking gemaakt, dat Mevrouw Balders een bijzondere gave bezat, te maken dat de jongens er zich prettig en op hun gemak gevoelden. „Mevrouw is de levende illustratie van het woord „gezellig" had er eens een gezegd.

En Mevrouw Balders was er gelukkig door; zij hield haar boy thuis, had hem onder haar oogen en zij voelde, dat hij trotsch op haar was. En nu was Rob zoowaar met zooveel ernst aan het werk gegaan, dat hij probeeren zou in één jaar tijds zijn eerste natuurkundig examen te doen, dat examen waar zelfs de ijverigste student twee jaar voor rekent. Zijn vrienden vonden het „kranig", vooral Frans Villoy en van avond zeide hij dan ook weer:

„Je durft toch aanpakken, kerel, als je er goed door komt, heb ik alle respect voor je."

Sluiten