Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Als hij thuis komt, zit zijn familie al aan tafel. Een benauwde, drukkende stilte heerscht na den veelbeteekenenden blik, dien zijn vader op de klok werpt, Frans gaat aan tafel zitten, maar kan niet eten en zijn oogen stralen en schitteren van opwinding.

„Eet je niets, Frans?" fluistert zijn moeder hem toe, met een angstigen blik op haar man.

„Ik kan niet" zegt Frans met half verstikte stem.

Geen wonder, dat je gezonde eetlust verdwijnt, bij zoo'n leven" klinkt het scherp van zijn vaders lippen.

F rans zwijgt en alleen door het fluisteren van de twee jongste meisjes wordt soms de stilte afgebroken.

„Een telegram, meneer" met deze woorden legt de meid het blauwe papier naast mijnheers bord neer.

„God man, een telegram! wat kan dat zijn?" zegt mevrouw zenuwachtig.

De heer Villoy antwoordt niet, maar scheurt met haastige vingeren den omslag open.

Eén haastige blik en dan —

„Schaam jullie je niet?" dondert hij; „moetje oude vader dupe worden van jullie studentengrappen! Ik vind het min van je, laag, begrijp je?"

Een oogenblik staart Frans zijn vader ontzet aan, en dan met een juichtoon in zijn stem:

„Een grap? Houdt u dat voor een grap? Het is waarheid, mijn eigen vadertje! goeie, beste moeder!! ik ben er door, ik ben er door.... hier is mijn diploma!" en met een hal ven snik houdt Frans zijn vader het gewichtige papier voor.

Een oogenblik is alles doodstil en dan valt vaders n. 7

Sluiten