Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Willen wij wat voor op en neèr loopen," vroeg hij.

„Gaarne."

Ze liepen een tijdlang sprakeloos naast elkander.

Eindelijk begon hij.

„Wat zeide ik u van Gounod's Faust? U is geheel ontroerd en dat nog wel bij zoo'n gebrekkige vertolking."

„De muziek bracht me de beelden voor den geest. Ik zag 't verhaal, 't Is misschien heel dom van me, maar ik begrijp niet hoe Faust bij zijne groote liefde voor Gretchen haar zoo hardvochtig den dood kon brengen. Men spaart toch wat men liefheeft, al is 't met opoffering van zich zeiven. 't Was zoo wreed van hem. Ze stond zoo alleen. Voor hem lag de gansche wereld open. Waar moest zij met haar smart heen. Toch heb ik ook medelijden met Faust, want wat moet hij geleden hebben bij 't aanschouwen van de verwoesting

door hem aangericht Ik geloof niet dat ik het stuk

zou willen zien. Mij bekruipt een angstig gevoel reeds bij 't hooren van sommige passages. Gelukkig dat 't maar een verhaal is!"

gelukkig," herhaalde Duprez aarzelend.

Al pratende had Betsy zich neergezet op de balustrade der voorgaanderij.

Duprez boog zich over de warande, terwijl zij met 't hoofd tegen een der pilaren geleund, naar de flikkerende sterren zag.

De weelderige ranken der passiestruik, die zich slingerden om de witte zuilen, lieten enkele bloemen vallen op het nu inderdaad schoone meisje. De handen gevouwen in den schoot, geleek ze in het eenvoudig wit kleedje op Faust's ideaal.

Sluiten