Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

misschien eens vloeken. Ik heb jegrenzenloos lief! Antwoord me, kind — antwoord me — voel je wat liefde is?"

Hij trok haar naar zich toe en willig vleide ze 't hoofdje aan zijn borst, 't Was haar alsof ze 't bewustzijn der dingen om zich heèn verloor. Zij zweeg. „Spreek, liefste, begrijp je me? heb je mij lief?" 't Was alsof hij een snik hoorde en hij moest zich geheel tot haar buigen om te verstaan:

„Als ik nu moest sterven zóó of leven zonder jou — dan koos ik 't eerste. Is dat liefde?" fluisterde ze en sloeg de oogen tot hem op.

„Lieveling! engel!"

„Njonja panggil! nonna!"1) kwam de oude Maleier aankondigen.

Betsy vloog naar de piano en Frans zette de stoelen terecht die niet van hun plaats geweest waren.

„Laat ik je meteen groeten, Betsy en — tot morgen — ik heb je veel te zeggen en te biechten Groet je broeder en zuster!"

Zacht voegde hij haar toe: „de mijne, niet waar?"

Hij hield haar hand vast. Een gelukkige glimlach was haar antwoord.

Zij zag hem vlug de warande doorstappen en wuivend nog even luisterde zij naar het wegsterven van 't geluid zijner voetstappen — even nog méégaand, even nog levend met dien daar wegging, toen langzaam als in den droom naar hare zuster — zorgende dat alles daar rust werd — daarna 't eten bestellend voor den

I) Mevrouw roept, juffrouw.

Sluiten