Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Daarop een woordje met Duprez, die blijkbaar niet wist of hij blijven moest of gaan.

Angstig kijkt hij Betsy aan.

Ze zit te staren naar iets heel — heel erg ver weg!

„Polka!"

De dans is feitelijk van hem, maar hij durft zich niet verroeren en beantwoordt op goed geluk wat mevrouw hem vraagt.

Een jong mensch, voorgesteld door den employé, vraagt haar om dien dans.

„Met genoegen."

Ze staat op legt haar arm in de zijne en na eenige malen blijkbaar opgewekt pratend de zaal rondgeloopen te hebben, ziet Duprez haar dansen — steeds vroolijker lachend — steeds weigerend te rusten.

Er waren dien avond slechts weinig meisjes die zooveel opgang maakten als Betsy en — er werd over gesproken !

Toen dagen achtereen het doktersrijtuig voor het huis van den heer Rijs stilhield — de bedienden zacht sprekend door 't huis gingen — mevrouw met bleek gelaat den dokter volgde na zijn bezoek in de ziekenkamer — toen veranderde het praten over haar in medelijden — gissingen — uitspraken.

Niemand wist de oorzaak. De meesten spraken van „kou gevat na al dat dansen. Ieder wist echter dat Betsy weken lang zweefde tusschen leven en dood.

De oude Baboe was zwijgzamer dan ooit en toch kon zij 't meeste vertellen.

Sluiten