Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

te loopen, het verband was al haast gelegd, toen plotseling de hartswerking sterk verminderde, u weet, dat dit altijd het gevaar van bedwelming door chloroform is. En ... het is den dokter niet mogen gelukken uw man weer bij te brengen."

„Breng me bij hem!" beval haar toehoorster kort, en woest liep deze meteen naar de deur, de gang door, de trap op; hoe ze den weg wist, begreep ze zelf niet, de operatiekamer binnen.

Daar lag met een wit laken overdekt de pas ontslapen jonge man! Recht liep ze op den doode toe en staarde hem in het bleeke, zoo welbekende gelaat! Was dat nu de dood, dacht ze? Een oogenblik geloofde ze, dat hij nog leefde toen ze met haar mooie, nu verwilderde oogen naar hem keek. Hij lag zoo rustig, de uitdrukking van zijn gelaat was zoo vreedzaam kalm; alleen zag hij bleek als het blanke laken, dat hem overdekte. De oogen waren als in den slaap gesloten, en een machtig verlangen greep haar aan zoo te rusten als hij, naast hem op die tafel, samen in het graf! Toen op eens dien donkeren kuil weer ziende als 's morgens, maar duidelijker nu, viel ze op de knieën luid snikkende, de handen gevouwen op zijn borst.

Bij haar stond de hoofdverpleegster nog angstig afwachtende, en toen de jonge vrouw knielde, zonk ook zij op de knieën, denkende, dat de weduwe bad . ..

De weduwe kwam in haar huis terug in dien gevaarlijken zenuwtoestand, die de tranen droogt, en zelfs niet door huilen, echt kinderlijk overvloedig tranen storten, afleiding geeft.

Sluiten