Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

delicti in de bloemen gestopt!), deze en meer kleinigheden hadden ons wel reeds iets doen vermoeden, toch dachten we niet dat zóó gauw reeds een brief van het kleine ding — Annie is twaalf jaar jonger dan ik — ons zou vertellen:

„Hij heeft mij gevraagd!! En hij komt morgen bij u, Moes! Morgen al vertrekt hij naar den Haag, heeft hij gezegd, om uw toestemming te vragen. — Ik wist heusch niet wat ik zeggen moest toen hij vroeg of ik van hem hield! 'k Vond het zoo gek te zeggen „ja", want 't zou net wezen alsof ik me op die vraag geprepareerd had; en, al merkte ik wel dat hij me aardig vond, ik dacht heusch niet dat hij me vragen zou. Thil had eigenlijk eerst moeten trouwen, en Jeanne en Louise!" — (Thil, Mathilde — ben ik; Jeanne en Louise waren onze nichtjes, die we in den Haag bijna dagelijks zagen).

We wisten dus dat hij komen zou, de roofvogel, (zoo noemde ik hem in stilte) die op ons lammetje loerde, de ridder, die de Schoone vrijen kwam. Maar — hij maakte een gunstigen indruk, en al wat Mama op haar informaties hoorde, bevestigde dien. Allen waren dus recht vroolijk gestemd toen 't engagement „er door" ging, Mama vooral, die weduwe was en die zich — vertelde ze mij bij deze gelegenheid — menigmaal bezwaard had gevoeld over 't lot van haar lieveling, als zij er niet meer zijn zou. Want onze Annie was haar oogappel, — een bekoorlijk kind. Ze had geen sterk sprekende, geregelde trekken; eer was er iets wisselends in haar uiterlijk, geen dag haast was dit hetzelfde. Misschien lag het hierin, dat ze een weinig scheel keek, „lonkte" zei men, velen althans noemden dit haar voornaamste

Sluiten