Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Hoe goed herinner ik mij den morgen toen dat telegram kwam: „Laat moeder mij halen; — onm i d d e 11 ij k." Meer niet. Het was verpletterend in zijn korte veelzeggendheid. Dat man en vrouw niet gelukkig waren, wisten we. Bij hun eerste bezoek, twee of drie maanden na het huwelijk, was Annie aan tafel op eens in tranen uitgebarsten, en bleek het hoe de warme liefde, waardoor ze zich weder omringd gevoelde, haar week maakte en hare zelf beheersching deed verliezen. Toen, eenmaal A gezegd zijnde, volgde ook B; werd — in intiemen kring — de sluier van het huwelijksleven voorzichtig opgetild. Doch even slechts; de liefde had hen beiden nog in haar macht; lachend, welgemoed keerden ze binnen enkele dagen weer naar het eigen nestje terug.

Maar bij een volgend bezoek, een paar maanden later, doorleefden we een dito hartverscheurend moment, 't Was erger nu. Mama's wanhoop, nadat ze Annie gesust en op de canapé gekregen had om tot rust te komen, was voor mij niet om aan te zien. Johan, met zijn figuur verlegen, zei niet veel. Hij begreep niet waardoor zijn driftige buien zoo veelvuldig terugkwamen. Neen, tegenover anderen was hij nooit op die manier ruw en grof geweest, erkende hij. Ook dat ze geen aanleiding gaf tot zijn jalouzie. 't Was immers natuurlijk dat men haar aansprak op 'n concert, in de comédie, — en voor het beantwoorden van een groet kan men geen regels stellen! Want dit was de aanleiding tot menige huiselijke scène geweest. Van veel uitgaan was nog geen sprake; jonggetrouwden laat men het eerste jaar aan

elkaar over. Wat was het dan? Maar och! toen ik er n. ,3

Sluiten