Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

huizen, boven het mystieke water en onder een lucht van grauwe geheimenis.

Zij liep terug, ging er vlak voor staan, liep weer terug en was éen aandacht voor de subtiele duisternis, waarin oprezen de trapgeveltjes der oude huizen als monumentjes geschiedenis in een droom van legende.

Neen, zij kon er niet genoeg van krijgen. Zij was opgetogen. Een zonneschijn van geluk lag op haar mooi gezichtje.

Toen snelde zij weg en trok een oud heertje bij de slippen van zijn jas bij het zigeunermeisje vandaan, hem meètronende naar het burgwalletje in 't donker.

„Pa," zei ze, „dat moet u zien. Heeft u nu ooit een lijst ontmoet, die zoo als twee druppels water leek op die welke om dat oude schilderijtje van grootvader zit, dat in de tuinkamer hangt?"

En de oude heer zag opmerkzaam toe. Zij had gelijk. Ze was frappant, die gelijkenis.

„Maar deze moeten wij koopen," ging zij voort. „U vindt nooit zoo'n pendant terug, paatje-lief."

„Maar, meidlief, aan het schilderstukje hebben we niets. Je ziet toch wel dat het een prul is. Geen mensch kijkt er naar. Kunnen wij de lijst niet afzonderlijk koopen?"

„Neen, dat zal niet gaan. Maar wij kunnen het schil derij er uitnemen en een mooie oleographie of zoo iets voor in de plaats zetten. Vindt u niet?"

Dat vond hij ook.

Toen de kunstkooper er bij kwam, was men 't spoedig eens.

Een kwartier later prijkte tusschen de eenvoudige zwarte lijst een kaartje: verkocht.

Sluiten