Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Als een been kon breken niet slechts door een val van een ladder, maar ook door een plotselingen schrik dan had Pieterbaas stellig zijn beide beenen gebroken bij het ontvangen van des dokters nota, die even hoog als kort en krachtig was. Voor geneeskundige diensten .... f120. Daar was iemand, die zich voornam nooit weer van een ladder te vallen. Doch — betalen was de boodschap.

Twee dagen later smulden de dokter en zijn jonge \rouw van een vette gans, die Pieterbaas gezonden had. Of hun grage eetlust dan wel hun dankbare verbazing de overhand had, valt moeilijk te beslissen. Laten we aannemen, dat de eerste verdubbeld werd door de laatste. De vette gans werd opgevolgd door een nog v etter ham, waaraan de goedkoopte een eigenaardig fijnen smaak bijzette. Even hartelijk als de ham waren dan ook de woorden van dankbetuiging, die de dokter tot Pieterbaas sprak bij hun eerstvolgende ontmoeting, doch de oude boer antwoordde norsch:

„Niet te danken, hoor! 't Komt je eerlijk toe. Maar t zal lang duren voor ik je weer haal. Je rekeningen zijn me veel te hoog, man!"

De dokter beschouwde dezen uitval als een aardigheid en hij en zijn vrouwtje beschouwden Pieterbaas als een „ruwe bolster, blanke pit." Ja, ze begonnen met den ouden stuggen boer te dwepen, toen achtereenvolgens allerlei voortbrengselen van het dierenrijk, boter en kaas incluis een intocht in hun keuken hielden.

Wreede ontgoocheling! Op een gedenkwaardigen Zaterdagmorgen werd uit naam van Pieterbaas een

Sluiten