Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

het op den feestdag hunner patronen Sint Pieter en Pauwel.

Jan Frans Willems, die onze heerlijke volksliederen bijeen bracht, ze aanteekende waar hij ze hoorde zingen, ze opzocht ten allen kant, schrijft, als opheldering bij dit uitwijkelingslied dat dagteekent van uit de XIP of XIIP eeuw, het volgende :

« Men zingt dit lied bij net zoogenaamd overhalen der boerendienstmeiden, en dus als een verhui^ingslied. Dit overhalen geschiedt in wagens met bloemen en klatergoud opgesierd, en door vier of zes paarden getrokken, die zoo hard draven als zij kunnen. Het zingend gezelschap zit in het rijtuig op de kleerkisten der nieuwgehuurde dienstboden, en deze worden bij elke herberg aan den weg door het mansvolk beschonken. Weinige boeren kennen meer dan drie of vier coupletten, slechts de eerste, dewijl de wagen zeer dikwijls stilhoudt tot een dronk, en men, voortrijdende, het lied weer van voren af begint. »

De beteekenis ging voor het volk verloren. Honderden jaren her trokken honderden en duizenden Vlamingen en Brabanders naar Oostland, het Noorden van Duitschland, tegen de Baltische zee. Daar ging het nijverige volk de onbebouwde gronden ontginnen tot vruchtbare landerijen. Een bisschop vari Lubeck, geboren te Diest, had zijne landgenoten ertoe aangespoord.

Zij die heengingen om nooit meer weer te keeren, zij zongen. Zij zongen hun hoop en vertrouwen in het nieuwe leven, maar toch klonk hun lied heimelijk klagend als een afscheid. Hebt gij nooit een troep landverhuizers gezien, op weg naar den grooten stoomer, die hen meevoeren zal naar Amerika ? Hun arm land kan niet langer voorzien in de nooddruft van al zijne kinderen, en de oude moederaarde wordt verlaten voor verre, vreemde streken. Doch precies als planten in anderen grond overgebracht zullen velen verkwijnen, sterven, ofwel,geteisterd door het heimwee, terugkeeren met hunne povere have, terwijl sommige bezweken, op reis naar het beloofde land. Spreek die afreizenden over

Sluiten