Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

George werd er in eens van opgeschrikt uit zijn overtuiging, dat Hélène natuurlijk met zijn aanzoek héél in haar schik zou zijn.

„Maar wat heb ik je dan gedaan!" vroeg hij, verlegen met zijn houding. „Ik dacht toch dat jij ook wel eens over de toekomst nagedacht had. Kom nu Lena je meent het niet, dat je niets van me weten wilt."

Maar zij, hoe langer hoe meer gegriefd door zijn lichtvaardige manier van doen, schudde het hoofd. „Ga als je blieft weg, — ik wil alleen zijn," zei zij zoo vastberaden, dat George

begon in te zien hoe veel hij bedorven had.

En nu speet hem dat zelf verschrikkelijk, en voelde hij plotseling dat hij jongensachtig gehandeld, en haar fijn gevoel onrecht aangedaan had.

„Lena," zei hij nu veel ernstiger. „Eerst moet je mij antwoorden. Ik meen wat ik daareven zei; ik heb al lang gehoopt, dat jij die mijn zusje waart, mijn vrouwtje zoudt worden eenmaal. — Wil je dat dan niet beloven?"

Zij was nu bedaard genoeg om te kunnen spreken. — Hij had haar door zijn brusque handelwijze groot verdriet aangedaan. Het was haar zulk een bewijs, hoe volkomen verkeerd hij haar begreep, hoe weinig ernstig hij over

Sluiten