Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

lijk in de oogen. — Mevrouw zag het wel. — George was zonder een woord te zeggen naar binnen gegaan; en Julie en Henri en Frits liepen den tuin in, met „Missie." — Toen ging mevrouw Rendell een licht op. — ,,Lena, kind," zei zij zacht. „Je hebt verdriet gehad."

-—- En Hélène wierp zich zonder bedenken in de moederarmen. — Want, met al hare zelfstandigheid, behoorde zij volstrekt niet tot dat wijze soort van moderne jonge meisjes, dat meent alles voor zich zelve te kunnen beoordeelen, zonder den raad der ouderen nog van noode te hebben.

„Mama, o mama," snikte ze — En, zonder er eerst iets bij te voegen, herhaalde zij bitter bedroefd „o mama."

Mevrouw liet haar uitweenen, zonder veel te vragen. Met fijnen takt vermoedde zij iets van de waarheid. — En na een poosje kwam het heele verhaal dan ook, — in afgebroken uitdrukkingen. — Het speet mevrouw Rendell zeer om hare kinderen. Zij had wel al lang gevreesd, dat er niets komen zou van haar plannetje; — maar nu had George, door zijn onhandig doen, de broeder- en zuster-verhouding ook nog bedorven. Het was jammer dat de laatste tijd van

Sluiten