Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Helene s thuis zijn daardoor zoo gedwongen zou wezen. En zij was nog bezig haar dochter er over te troosten, toen haar man op de veranda verscheen, en verwonderd vroeg:

„Waar blijven jullie van avond toch allemaal ?

Eerst komen Hélene en George niet thuis.

En nu staan jullie beiden hier maar te praten. Het is een half uur over etenstijd, en ik moet van avond nog eens naar de fabriek."

Hélène streek gauw heur haar wat glad, en kwam met een vrij gewoon gezicht aan tafel. Zij wond zich op om heel natuurlijk te schijnen; maar George, bij wien de reactie was ingetreden, zei geen woord meer dan noodig was. Ook mevrouw Rendell voelde zich te veel door het gebeurde vervuld, om zoo opgewekt als anders met allen te praten; en zij keek zoo dikwijls van den een naar den ander dat haar man het merkte, en haar na het eten ter zijde riep met de vraag:

„Hebben die twee jongelui, ik meen Lena en George, weer gekibbeld?"

Toen, met een zucht, vertelde mevrouw hem alles, — hoe onverstandig en ondoordacht George gehandeld had; en hoe Lena het zich aantrok, en voor goed boos op hem was. — En haar

Sluiten