Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afscheids cadeau, dat hij altijd heel geheimzinnig onder een zakdoek wegstopte als Hélène de leerkamer binnenkwam. Het was een hangertje om haar boeken op te zetten, waaraan hij heel wat tijd en moeite besteedde. Trouwens, Henri, met zijn levendige jongens-natuur, offerde ook een groot deel van zijn vrijen tijd op, geduldig stilzittend om een vloeiboek te beschilderen, waarop Hélène beloven moest dat ze hem lange brieven zou schrijven. Want, minder standvastig dan Frits, had hij zijn geheim niet kunnen bewaren, en liet haar telkens met zelfvoldoening zien. hoe zijn werk vorderde. — Het drukst van allen echter had Julie het. Haar vlugge vingertjes stikten aan heel fijne zakdoekjes; waarop ze een sierlijken H had geteekend en borduurde. „Eigenlijk waren zij haast te mooi om te gebruiken", zei zij met welbehagen, terwijl zij nu en dan over het batist streek, en haar arbeid van zich afhield om die te bewonderen. ,,En als het ook niet om Lena was —"

Want allen hielden zij veel van hun lieve, hartelijke, oudste zuster. Hélène was niet een dier meisjes, die meenen dat men alleen in groote dingen zelfopofferend en plichtgetrouw behoeft te zijn. Zij had zich altijd moeite gegeven, thuis voor haar ouders en broers en zuster aardig en

LEVENS-ERNST. J

Sluiten