Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

helpen een paar bloemen afsnijden?" zei zij, zoo onbevangen mogelijk.

Hij nam zijn zakmes, en deed wat zij verlangde; zwijgend nevens haar gaande, in een soort van aarzeling hoe te beginnen met wat hij zeggen wou. Hij was half boos op haar omdat zij nu werkelijk heenging; en half verlangde hij toch in vrede van elkaar te scheiden.

,,Lena," zeide hij eindelijk. „Het spijt mij, wat er gebeurd is. Je moet er nu maar niet meer over denken."

Het deed haar plezier; en zij bedoelde een vriendelijk antwoord te geven, toen zij zeide: — „Welzeker, ik vind het ook maar het best als goede vrienden van elkaar te gaan. Voortaan loopen onze wegen nu toch zoo uiteen dat wij geen last meer van elkaar zullen hebben."

Maar dat maakte hem nu juist boos. — ,,0 ja," zei hij bitter: „Jij wordt nu heel zelfstandig, net zooals je het gewild hebt. Je hebt ons niet meer noodig. Ik hoop dat je er nooit berouw van zult krijgen."

Dat klonk nu weer zoo onaardig, dat Hélène ook boos werd, en koeltjes antwoordde: „Dat zal ik zeker niet." — En daarop voelden ze alle beiden hoe hun gesprek verkeerd was af-

Sluiten