Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geloopen, en George trok ongeduldig een mooie roos af en ontbladerde die met zulke heftiee rukken alsof zij het helpen kon dat hij kwaad was. Maar Hélène versnelde zenuwachtig haar pas, omdat zij hare moeder in de verte zag aankomen en onder deze pijnlijke omstandigheden naar haar beschermende tegenwoordigheid verlangde.

Mevrouw Rendell kwam hen roepen voor het déjeuner. Deze laatste dag was zoo buitengewoon dat hij als een soort afscheidsfeest werd gevierd. „Want Lena ging immers heen uit vrije verkiezing, niet om een treurige aanleiding," had Julie gepleit. Dus behoorden zij en de broers vacantie te hebben ter eere daarvan, om haar mee naar het station te kunnen breneen. En mama moest de algemeen geliefde zandtaart bakken, en chocolade koken in plaats van koffie. — Mama had glimlachend toegegeven; en de opgewondenheid der drie kinderen hielp hen allen door die pijnlijke uren vóór het afscheid nemen heen. George was op den gewonen tijd naar de fabriek gegaan; een koelen handdruk, een ,,'t Ga je goed," dat was alles tusschen hen geweest. — Maar de heer Rendell bleef thuis om die laatste oogenblikken nog bij zijn kind te kunnen zijn. — En toen kwam het rij-

Sluiten