Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

eigen zoo nauw samenhing. Zoo was in de zachte, nadenkende Hélène van lieverlede de behoefte geboren iets nuttigs te leeren, waardoor zij op ruime schaal voor armen en zieken van dienst zou kunnen zijn. De gedachte aan hare vele groote voorrechten boven hen werd haar een prikkel het jonge leven niet nutteloos te laten voorbijgaan. — Zij verheugde zich er op, door het grondig leeren-kennen van een zoo noodwendig vak als dat van ziekenverpleegster later onder vele menschen tot een rijken zegen te mogen zijn. — En de voorstelling van dat einddoel brak als een zonnestraal van blij levensgeloof door de wolken op haar bedroefd gezichtje. — Volhouden maar, de moeilijkheden en plichten van het leven moedig onder de oogen zien, en — eindelijk overwinnen! — Zij nam haar van tranen nog natten zakdoek, en wuifde er mee, als een groet, naar den vuilen, hoogen schoorsteen, — als ware hij een mensch geweest. Want op dat oogenblik was hij haar als een herinnering, waaruit zij kracht en troost putte voor de toekomst; een herinnering aan de heilige taak van zelfverloochening, die zij op zich nemen wilde met hare jonge, moedige levenskracht.

Sluiten