Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

Met haar kon hij bijna zoo levendig en opgewekt zijn als in vroeger dagen met Hélène. En zoo was het ook gekomen dat de heer Rendell al eens tot zijn vrouw gezegd had: „Ik geloof dat Julie bij George de plaats begint in te nemen van Hélène. Wie weet of alles nog niet zoo terecht komt."

Mevrouw had stil voor zich heen geglimlacht.

Ook bij haar was, nu de eene droom was vervlogen, langzamerhand een nieuwe illusie

O ' O

ontstaan voor het geluk harer kinderen.-—Julie was zoo'n flinke, lieve meid; en George had zich in den laatsten tijd zoo degelijk en zelf beheerscht getoond. — Onwillekeurig trof het haar nu weer wat een goed paar zij toch vormden, toen zij hen op de veranda naoogde, terwijl zij in den dog-car wegreden; zij, in haar wit mousseline japonnetje, zoo echt jong en levenslustig en genietend van het heden-, hij, met zijn ouder voorkomen en zorgzame manieren voor haar, als bestemd haar te beschermen en te leiden. Zij knikte hen, moederlijk glimlachend, tot afscheid toe, en riep Julie nog na: „Heb maar veel plezier kind, tot van avond", weinig vermoedend terwijl zij dat zeide, hoe heel anders Julie's thuiskomst zijn zou dan zich nu aanzien liet. —

Sluiten