Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

en- thuis op de veranda stond mama, en begroette haar met een bouquet harer lievelingsbloemen : blauwe violen. — En daarna vierden ze een vroolijken, feestelijken avond, waarbij ook Frits en Henri ter eere der oudste zuster mochten opblijven; zelfs George had zijn best gedaan hartelijk en onbevangen te wezen. En nu; — alleen Peter was aan het station, met het rijtuig, — en op haar angstig vragen: „Hoe gaat het toch met papa?" zei hij hoofdschuddend: ,,'tls niets goed juffrouw —; ik geloof dat het heelemaal niet goed is." — De rit door het dorp en dan door de kastanjelaan was haar nog nooit zoo lang gevallen; anders keek zij oraagf eens uit naar de welbekende huizen en

O o

groette de voorbijgangers, die ze meest allen van kindaf kende. Maar thans dook zij in de kussens achterover om maar niets of niemand te zien. 't Was of het haar pijn deed, dat alles rondom haar zoo gewoon was, terwijl op Kastanieën-oord een zoo droevige verandering was ingetreden. — In den gang vloog Julie haar weenend tegemoet, en huilde zich uit in haar armen. De jongens waren al naar bed, en mevrouw Rendell, die in den afgeloopen dag zich oververmoeid had, en zelve dreigde ziek te

Sluiten