Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

worden, lag op de logeerkamer een paar uren uit te rusten. Zoo was enkel George bij den patiënt toen Hélène binnentrad in de schemerige kamer, waarin zij haren vader nauwelijks herkende, zoo bleek en uitgeput in de kussens liggend, met van vermoeienis gesloten oogen. — De gedachte aan hem en zijn toestand vervulde haar zoo geheel dat zij alleen aan hem dacht, en de gedwongenheid van het wederzien van George er door weggenomen werd.

Want, zij wist het wel, sinds haar tweede weigering in het vorig jaar, voelde George zich dubbel door haar gegriefd. Zijn eerste aanzoek was een onbedachte lichtzinnigheid geweest; zijn tweede bewees haar echter, dat hij haar niet had vergeten toch. En hij kon haar niet vergeven, dat zij daarvoor ongevoelig gebleven was, en aan hare meening vasthield, van hem niet genoeg te kennen om haar levensgeluk hem te willen toevertrouwen. Hij had sinds dien tijd een koele, onvriendelijke houding tegen haar aangenomen, die voornamelijk de aanleiding geworden was tot haar besluit spoedig naar de zieken-inrichting terug te keeren; opdat de overige huisgenooten niet onder deze pijnlijke vijandschap zouden meelijden. En, na het stijve afscheid, — dat eigenlijk geen afscheid geweest

Sluiten