Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

baar als dat van haar vader, vermocht ook zij zich niet goed te houden. Zij was geen pleegzuster meer, enkel kind.

En zacht wilde George de kamer verlaten. Hij voelde zich te veel. Met een smartelijk besef van een vreemde thans te zijn, al had de heer Rendell hem ook steeds als een zoon behandeld, zeide hij zich dat hij in dit plechtig oogenblik niet behoorde bij vader en dochter. — Maar, toen hij voorzichtig opstond om heen te gaan, hoorde de zieke die beweging met zijn verscherpt gehoor van kranke:

,,George, — blijf;" — zeide hij, en strekte de hand naar hem uit. „Kom dichterbij mij — zoo —" Want de jonge man knielde nevens het ledikant, naast Hélène. — En de heer Rendell, met de kracht der zenuwoverspanning, trachtte hunne handen in elkaar te leggen.

„Hélène, — George —: mijn twee oudste kinderen," sprak hij. „Laat het weder zijn tusschen u beiden als vroeger; — wees broer en zuster voortaan, — vergeet wat er later gebeurd is, — om mijnentwille, en om die van uw moeder, die u beiden voortaan noodig heeft om op te steunen."

Hélène snikte zacht in haar zakdoek, en George boog het hoofd in deemoed. — Beiden

Sluiten