Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

vergeten ten behoeve van anderen, daarom kan haar ongewenscht bezoek zoo dikwijls toch een boodschap ten goede zijn; — indien wij ons maar niet verbitterd afwenden, maar trachten te verstaan wat zij ons te zeggen heeft.

— Het was Hélène, die in dezen tijd een groot bewijs van zelfverloochening, in stilte, door niemand vermoed, en daarom juist te grooter, had te geven. Reeds enkele weken na den dood van den heer Rendell verzocht zij haar ontslag uit de ziekenverpleging, omdat hare moeder haar tegenwoordigheid thuis behoefde, en in haar zenuwachtige overspanning op een beslissing in dien zin zeer aandrong. Dat kostte het jonge meisje, dat in den begin nog gehoopt had wellicht later haar werk te zullen kunnen hervatten, een zwaren strijd. Want zij had hare plaats in de inrichting liefgekregen. Van leerlinge tot hoofdverpleegster opgeklommen, kende zij de gewoonten van het huis, werd er door velen op prijs gesteld, en had er onder de medezusters menige goede vriendin gevonden. Haar werkkring, haar levensdoel, lag daar; en nu moest zij dat leven, waaraan zij zoo gehecht was geraakt, dat, wat haar vak betreft veelzijdig en interessant was ook, plotseling opgeven om terug te keeren in de

Sluiten