Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

En, even vastberaden als zij jaren geleden haar toen zoo gezellig, gelukkig thuis had verlaten om alleen de wereld in te gaan tot het

leeren van eeii moeilijk, zelfopofferend werk,

geleid door het bewustzijn dat zij geen recht had haar leven te verbeuzelen, — even moedig gaf zij dat werk, nu juist het haar lief geworden was, vrijwillig weer op om tot de haren terugtekeeren in hun verdriet en leed, waarin zij haar steun en hulp nu behoefden, en méér recht op haar hadden dan vreemden.

Hare verhouding tot George was, door de verzoenende woorden die haar vader op zijn sterfbed tot hen beiden gesproken had een veel meer onbevangene geworden.

Zij was er zelve op teruggekomen, op die woorden, toen haar besluit tot blijven voor-goed eenmaal vaststond.

In den tuin was zij gegaan om bloemen te plukken, die zij leggen wilde op zijn versch gedolven graf. — De vredige, vriendelijke zomeravond, die langzaam nederdaalde, wekte in haar bedroefd gemoed een kalmer stemming. Om haar alles zoo heel rustig; geen zingende vogel meer, geen windgesuis in deboomen; 't licht van den ondergaanden zon: goud en rood in de

Sluiten