Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

blauwe, wolkelooze lucht! En zij voelde voor 't eerst iets van blijder geloof in de toekomst. Zij dacht aan het verleden, hoe zorgeloos gelukkig zij was opgegroeid; zij 'zag zich hier in dezen zelfden tuin spelen, een vroolijk kind dat nog niets afwist van 't leven, dat haar enkel voorrechten schonk. — Zeker, — 't was sinds wél anders geworden, nu, na haar vaders dood, ook de levenslust harer moeder gebroken scheen, nu niet meer de zonneschijn lachte over Kastanieënoord, maar sombere wolken van rouw en leed er zich boven hadden saamgepakt. — Maar toch, al was het leven ook ernstig, al kon het niet altijd zoo blijven, zoo zonder beproeving als het hare tot hiertoe geweest was; — toch wilde zij daarom niet versagen —; maar moedig haar plicht doen, en gelooven en vertrouwen dat daarin alleen vrede is te vinden, bij voor- en tegenspoed beide. O zij had het zich een jaar geleden nog heel anders voorgesteld; zij had zich zoo verheugd over haar ruim arbeidsveld. Een klein beetje hoogmoed, — onbewust misschien, — was ook wel eens in haar hart ingeslopen, als de directrice haar prees om toewijding en ijver, of een dokter haar soms openlijk boven een andere verpleegster die niet zoo handig en ervaren was

Sluiten