Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

men?" — vroeg Hélène, wier oog op de enveloppe in haar zusters hand viel.

Julie kleurde in eens heel erg. — Dan zou Hélène zien, dat zij aan Charles Rahden geschreven had; en dat moest immers heel geheim blijven,

,,Neen; — dankje: — ik zal zelf maar liever gaan; — ik moet toch nog even uit," — mompelde zij, zoo zichtbaar verschrikt, dat Hélène het wel opmerkte, ofschoon zij alleen zeide: „Als je dan dadelijk je klaar gaat maken, dan kunnen wij samengaan. Ik wil ook naar't dorp."

Daaraan was nu niet te ontkomen; ofschoon Julie, in haar overdreven geheimzinnigheid, het veel prettiger zou hebben gevonden wanneer zij alleen had kunnen gaan. — Toen zij naar beneden kwam was de brief, veiligheidshalve, in haar zak verdwenen; en zij spraken er onderweg niet meer over.

In haar onhandige vrees echter, dat Hélène toch nog de groote letters op het adres zou trachten te lezen, stak Julie de enveloppe met zulk een in het oog vallende snelheid in de bus, dat haar zuster lachend uitriep:

„Het lijkt wel dat er wat achter zit met dien brief, — alsof ik hem niet zien mag."

Sluiten