Geen zoekvraag opgegeven

Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

„Het gaat je in elk geval niets aan," zei Julie, in haar verlegenheid boos en vinnig wordend. — „Jij hebt je niet met mijn zaken te bemoeien."

In 't volgend oogenblik had ze al weer spijt van haar uitval; maar, zooals het gewoonlijk gaat als men ongelijk heeft, zij was te koppig om er op terug te willen komen, en haar onvriendelijkheid weer goed te maken. Bovendien, dan moest zij immers opheldering geven; en dat wilde zij nu eenmaal niet. Dan moest Hélène maar liever boos blijven!

Zwijgend, met een vastberaden trekje van geslotenheid om haar anders druk babbelenden mond, ging zij naast hare zuster.

— Maar Hélène was niet boos. — „Wat is Julie overspannen'', dacht zij meewarig. ,,Hetis ook te veel voor haar al het verdriet van den laatsten tijd; en terwijl er zoovele huiselijke plichten voor hare rekening komen. — Ik moet er eens met George over spreken, of wij niet wat bedenken kunnen om haar afleiding te geven." —

Zoo was Julie's geheim begonnen.

Eigenlijk was het op zich zelf onschuldig genoeg. — Charles Rahden had haar, na den dood van haar vader, een heel langen en harte-

Sluiten