Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

zij hield veel van George, en was blij dat hij heden weder zich zoo spraakzaam en levendig toonde als sinds langen tijd niet het geval was geweest. — Misschien had het wel een weinig tot haar onverstandig gedrag bijgedragen, dat zij zich werkelijk wat heel eenzaam had gevoeld. Frits en Henri waren zooveel jonger dan zij, en hadden aan elkander genoeg. Mevrouw Rendell, meestal in haar eigen kamer, kon geen drukte of vroolijkheid verdragen nog; Hélène wijdde haren tijd voornamelijk aan hare moeder; — en George zat bijna altijd te werken, of was, als Julie hem zag, stil en verstrooid.

Vooral dat had zij een zoo ongezellige verandering in haar leven gevonden, omdat hij, vóór haar vaders dood, steeds zooveel en zoo vroolijk met haar was samengfeweest.

Zoo vond Hélène, toen zij na eenigen tijd beneden kwam om nog een kopje thee voor hare moeder te halen, de beide jongelui in druk gesprek. — „Weet je wat wij hebben afgesproken, Lena?" vroeg Julie, nu heelemaal vergeten hoe onaardig zij geweest was, en weer gelukkig gestemd.

,,Ik zie wel dat het iets is, waaraan je veel lust hebt," zei Hélène vriendelijk.

Sluiten