Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

George drong er ook op aan:

„Welzeker, doe dat! — 't Is héél ongezellig, zoo dikwijls op één dag dienzelfden weg heen en terug alleen te moeten maken. — Je bewijst er mij een dienst mee."

— Zoo werd Hélène de aanleiding tot een nieuwe intimiteit tusschen George en Julie, omdat zij een medelijden met haar zuster had, dat deze volstrekt niet verdiende in dit geval.

Hélène ging tegenwoordig eiken dag naar het dorp, om een arme vrouw te helpen wier ziek been verbonden moest worden. Gewoonlijk legde zij haar bezoek na het koffïe-uur af, wanneer hare moeder, die dan een uurtje sliep, haar het best kon missen. Maar ditmaal was het later geworden dan gewoonlijk. Henri had een aanval van koorts gekregen, en mevrouw Rendell, dadelijk heel ongerust, wilde dat Hélène thuis zou blijven totdat de dokter er geweest was; zij kon dan meteen het recept naar den apotheker medenemen. Zoo was het reeds geheel donker toen zij de woning harer zieke verliet, en met vluggen tred de dorpsstraat uitging en de Kastanjelaan in. Op den hoek dier beide wegen lag de

Sluiten