Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

afgebroken bij het arme stervende dier, als het eenige en laatste vriendschapsbewijs dat hij zijn makker nog geven kon. Hij zag wel in, ofschoon hij alles wat de veearts gezegd had getrouw nakwam, dat zijn pogingen tot behoud te vergeefs zouden zijn. En deze, toen hij laat in den avond zijn bezoek herhaalde, ried ook aan geen middelen meer te beproeven, die nog slechts onnoodige kwelling nu werden.

Van tijd tot tijd beproefde het trouwe beest nog de hand van zijn meester te likken, alsof hij hem danken wilde voor zijn goede zorgen. — Eenmaal kwam Hélène, — die niet kon besluiten naar bed toe te gaan, en op hare eigen kamer opzat, — kijken hoe het ging.

Toen zij George dat vroeg schudde hij slechts zwijgend het hoofd. Hij had niet kunnen spreken op dat oogenblik; zijn oogen waren vochtig. En ofschoon hij een man was schaamde hij zich daar volstrekt niet over. Het is ook al een zeer valsche schaamte, die sommigen denken doet dat zij het verlies van een beest niet even openlijk zouden mogen betreuren als dat van een mensch. — Alle vriendschap en liefde die wij ontvangen, van wien dan ook, verdient dat wij eerlijk tegenover anderen toonen haar te hebben op prijs

Sluiten