Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

gesteld. En het is ongevoelig en kinderachtig, wanneer wij de smart over het verlies van een dier dat ons zijn trouw en aanhankelijkheid heeft bewezen, trachten te verbergen als ware dat een soort zwakheid.

Den volgenden morgen werd „Run", in een door Henri daarvoor vervaardigd kistje, onder een lindeboom in den tuin, door de jongens begraven. — George's gezicht stond somber. — Hij miste het lieve dier, dat hem overal placht te volgen en vroolijk tegemoet sprong zoo dikwijls hij thuiskwam, onophoudelijk. Maar wat hem nog veel meer verdriet deed was de gedachte, dat de arme hond het onschuldig slachtoffer was geworden van een lage wraakneming op zijn meester. Want, hij twijfelde geen oogenblik er aan, dat hij zijn verlies had te wijten aan de boosaardigheid van een der kwaadwillige arbeiders. Het was algemeen bekend, dat „Run" hem persoonlijk toebehoorde, en zijn bijzondere lieveling was. Wie hem gevoelig wilde treffen, zonder zich zelf aan gevaar bloot te stellen, kon licht op den inval komen hem op deze wijze verdriet te doen. Zijn vermoeden viel onmiddellijk op Gerrit Stevens, die, gelijk hij wel wist, er zich steeds in het dorp op beroemde, wanneer hij dronken was: „Dat hij meneer

LEVENS-ERNST. „

Sluiten