Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

geweest, mamaatje", zei hij. ,,Schrik nu maar niet van dien arm. Ik heb een kleine wonde, — die niets te beduiden heeft," — zegt de dokter.

Mevrouw hing schreiend om zijn hals, — van ontsteltenis over dat onheilspellende verband, — en van blijdschap omdat het niet nog erger was, en hij haar zoo geruststelde. — Julie was ook wit geworden, en riep: ,,0 God! George. Wat is er

o-ebeurd?'' — Hélène alleen zei niets. Nu haar Ö

angst van haar was genomen had zij dadelijk weer dat vreemde, koude gevoel van er niet bij te behooren zoodra het George gold.

Hij vertelde thans het geheele verhaal zoo eenvoudig en weinig verontrustend mogelijk. — Dat Gerrit Stevens vroeger reeds George had bedreigd, en de oorzaak was van „Runs" dood, vermoedden noch mevrouw Rendell, noch de drie andere kinderen. Zij kenden hem alleen als een gevaarlijken dronkaard, die steeds trachtte de arbeiders op te ruien; en, uit dat oogpunt, waren zij bijna blij, dat hij door deze woeste daad nu vooreerst onschadelijk was geworden en in de gevangenis zou komen.

Hélène, echter, die alléén de geheele waarheid kende, was bovenal blij ter wille van George

Sluiten