Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

thee schonk. — Hélène ontbeet altijd boven met hare moeder.

„Zou je zoo vriendelijk willen zijn aan Hélène even te vragen, of zij mijn arm zou willen verbinden, Julie?" vroeg hij, toen hij klaar was om heen te gaan.

Julie ging hare boodschap overbrengen, en Hélène voelde om dat verzoek iets van groote blijdschap, omdat zij dit ten minste voor hem mocht doen. —• Toen zij bij hem in zijn kamer kwam zei hij verontschuldigend:

„Ik zou je er niet mee hebben durven lastig vallen, maar de dokter droeg mij op het je te vragen, omdat hij geen tijd had van ochtend. Het zou zulk een vreemden indruk op hem maken, als ik het niet gedaan had."

De tranen sprongen haar van spijt in de oogen. Altijd op nieuw die akelige, koele beleefdheid! Dus daarom vroeg hij hare hulp, omdat hij het niet kon vermijden zonder de achterdocht van een derde te wekken.

En zij voelde dat zij in snikken zou zijn uitgebarsten, als zij hem op dat oogenblik iets had geantwoord.

Toen zij het verband had afgenomen en de wonde zag schrikte zij. Het was, ofschoon geen ge-

Sluiten