Tekst
Onderstaande tekst is niet 100% betrouwbaar

de knieën liggend, in tranen uit. Zij wist zelve niet waarom zij huilde, van boosheid, of van verdriet, of van overspanning. Misschien van alles tegelijk. Het was ook zoo anders gegaan dan zij zich daareven had voorgesteld, toen Julie met dat verzoek van George bij haar kwam of zij zijn arm zou willen verbinden. Zij was er zoo blij om geweest dat hij haar nu ook eens noodig had, dat zij iets voor hem kon doen wat geen van de anderen verstond. Met een soort van prettig gevoel was zij tot hem gegaan, alsof dit een aanleiding tusschen hen ging worden tot een nieuwe, vertrouwelijker verhouding. — En nu, in plaats daarvan, had hij haar meer dan ooit doen gevoelen hoe vreemd zij hem geworden was; hadden zij elkander scherpheden gezegd ten slotte! Het duurde eenigen tijd vóór zij in staat was met zich zelve te redeneeren. — Het was nu eenmaal zoo, zij moest er zich in leeren schikken: hij hield niet van haar. Hij kon niet vergeten, dat zij hem eenmaal door hare weigering in zijn hoogmoed had gegriefd; en vooral thans, nu hij Julie liefhad, was haar aanblik hem steeds een pijnlijke herinnering aan het vroeger gebeurde. O! hoe verlangde zij er naar dat het tusschen

Sluiten